Εμείς είμαι

Πόσο δυνατοί και ανεξάρτητοι είμαστε;

Εκκινώντας από αυτό τον κοινό βιωματικό –και καθημερινό ίσως- προβληματισμό, προχώρησα σε αυτή την ενότητα, η οποία σχολιάζει με «αιχμηρό» τρόπο τις σχέσεις που μας διέπουν, μετασχηματίζοντας πολλές φορές σκέψεις, συναισθήματα και πιθανές λειτουργίες της συνείδησής μας.

Η κάθε φιγούρα είναι ένας ανθρωπόμορφος κρίκος που το μισό κατά μήκος της τμήμα αποτελεί το βασικό στοιχείο σύνθεσης του κάθε γλυπτού.

Το πρώτο (με τίτλο Αν) είναι η μονάδα, η προϋπόθεση. Τα επόμενα έντεκα γλυπτά παριστούν διάφορους τρόπους αλυσιδοποίησης μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις και το δέκατο τρίτο είναι η Αλυσίδα, η οποία συγκεντρώνει σε ένα έργο όλα τα προηγούμενα.

Λιτά, όπως θεωρώ ότι πρέπει να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Βαμμένα, δηλαδή μονωμένα, υπάρχουν χωρίς σκουριές, χωρίς ιστορία, χωρίς αισθήσεις. Το χρώμα τους γκρι κι έτσι ομοιόμορφα στην όψη, σχολιάζουν τον συντηρητισμό. Το μόνο που τα διαφοροποιεί είναι ο τρόπος που λειτουργεί το ένα σε σχέση με το άλλο.

Αναλλοίωτα από τις μεταξύ τους σχέσεις, επιδιώκουν ωστόσο το αντίθετο. Κάτι πιο ευάλωτο, πιο εσωτερικό. Ετεροπροσδιορίζονται χωρίς όμως να χάνουν την οντότητα τους, διατηρώντας ισορροπίες στη σύνθεση του ίδιου του γλυπτού.

Η Αλυσίδα, μέρος απειρισμού, είναι αποτέλεσμα αυτο-οργάνωσης που τείνει προς το συλλογικό επιδιωκόμενο. Εδώ, αντίθετα, ο σίδηρος είναι γυμνός, ευαίσθητος στις οξειδώσεις, σε όλα τα ερεθίσματα δηλαδή και μάλιστα είναι τοποθετημένος σε χοντρό αλάτι, αφού για όλους πάντα υπάρχει η στιγμή της αλήθειας.

Σχέσεις που βασίζονται στη συντήρηση, διασφάλιση και την διαιώνιση των ρόλων, σχέσεις που υπάρχουν λόγω της αδυναμίας του άλλου, αλάτι στο τραύμα. Ανθρώπινες σχέσεις που γι’ αυτές και μόνο αξίζει να ζεις. Άλας της Γης.

Νικόλας Ευγένιος

---